facebook   instagram

Bizim İçin Ne Dediler: Doğum İçin Amerika...

Bugün tam 1 yıl oldu bu güzel şehiri tanıyalı. Ama ben o günlere ait fotoğraflara bakarken hala içim cızz ediyor. Hamileliğimin son aylarında birdenbire Amerika'da doğum yapmak fikri düştü aklımıza. İnternete konu başlığını yazar yazmaz onlarca şirket bilgisi çıktı karşımıza. Karar vermek ne zordu. Birkaç şirketle yüzyüze görüştük. Hepsi beni Amerika'da prensesler gibi ağırlayacak"mış"tı. Amerika'nın en gözde şehirlerinde daire kiralayacaklarmış, canım istediğinde bi taksiye atlayıp Central Park'a veya özgürlük anıtına gidebilirmişim :))))

Ama bi dakika ben hamileyim tek başıma mı gezeceğim dedim, "aaaa ne olacak çok kolay merak etmeyin" dediler. Yahu şimdiden evde odadan odaya gidene kadar nefes nefese kalıyorum. Bu bebek bu kadarla kalmayacak dimi ;) Hastahane, doktor? Dedik. Gece aniden sancılanırsam kim götürecek? Dedim. Yaşayacağım eve bilmem kaç km uzaktaki rehber bayanı arayıp çağıracakmışım o gelip beni götürürmüş, olmadı 911'i ararmışım :))) Aaaa en önemlisi Amerika'ya gidince pasaport kontrolünde booolll kıyafetler giyip asla hamile olduğumu göstermeyecekmişim yoksa ilk uçakla geri gönderilirmişim. Benim stresim artıyor, karnımda bebeğim her geçen gün büyüyor. Daha fazla büyümeden gideyim desem tek başıma hiç bilmediğim bir yerde eve kapanacağım, geç gitsem karnımı saklayamam..

Artık vazgeçmeyi düşünürken son bir kez oturdum bilgisayarın karşısına. Arama motoruna "Doğum için Amerika" diye yazdım. Aaa o da ne benim cümleme karşılık bir şirket çıktı. Bir kadın (Mehtap Ablam) video çekmiş. Herşey yasal diyor. İnsanın içini rahatlatan sakin yumuşak sesi "ne duruyorsun topla valizini kollarımı açtım seni bekliyorum" edasıyla anlatıyor. "TAMAM" dedim. "Ben gidiyorum". 13 Haziran 2014 tarihinde, hamileliğimin 7. ayında, kocaman göbeğimi gere gere New York'tan ülkeye giriş yaptık. Elimizde Mehtap ablamın düzenlediği doğum için geldiğimi gösteren evraklarla, gümrük memuruna suratımda kocaman bir gülümsemeyle "doğum yapmaya geldim" dedim. 3 gün ayaklarım şişene kadar gezdik. Central Park'a da gittik. Ama yürüyerek gezmek ne mümkün, faytonla gezdik ;)

17 Haziran 2015 tarihinde Toledo'ya ulaştık. Karşılama, yaşayacağım ev, doktorum, hastanem.. Herşey biz gitmeden çok önce hazırlanmıştı. 2 ay boyunca sevgili Mehtap ablamın ilgisi, yardımı, evde otururken bile arayıp nasıl olduğumu sorması, hastanede geceyi yanımda geçirmiş olması, doğumda saçlarımı okşayıp "merak etme kızım herşey çok güzel olacak" diye moral vermesi... Zaten herşey çok güzeldi ablacım. Desteğin, ilgin, her ayrıntıyı takip edişin, yalnız hissettiğimde benimle beraber oturup ağladığın, elimi tuttuğun, moral verdiğin, nefis lohusa yemeklerin ve daha unuttuğum bir çok şey için çok çok teşekkür ederim. İyi ki seni tanımışım. Seni çok seviyorum.

1000 sola karakterler